ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΟΥ ΝΟΜΙΣΜΑΤΟΣ

Η σημασία του νομίσματος  κατά τον Αριστοτέλη (και την πλειονότητα των ανθρώπων) είναι πολύ μεγάλη .Στο ανταλλακτικό εμπόριο υπήρχαν προϊόντα που όταν συγκρίνονταν μεταξύ τους υπήρχαν αδικίες διότι με άλλα κριτήρια έκρινε ο καθένας τα προϊόντα ενώ με το νόμισμα δινόταν σταθερή αξία σε ένα προϊόν και έτσι μπορούσαν να γίνουν πιο εύκολα οι αγοραπωλησίες προς εξασφάλιση τα των προς ζην χωρίς να χρειάζονται να γίνουν συγκρίσεις μεταξύ ανόμοιων προϊόντων που θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε παρεξηγήσεις.

ΛΕΞΙΛΟΓΙΟ

ΛΕΞΗ	ΣΗΜΑΣΙΑ ΣΤΗΝ ΜΕΣΑΙΩΝΙΚΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ	ΣΗΜΑΣΙΑ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ	ΣΗΜΑΣΙΑ ΣΤΗΝ ΝΕΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ
ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ	-	μητρόπολη = μήτηρ +πόλις.. πρόκειται για τη μητέρα πόλη, για την πόλη δηλαδή η οποία ιδρύει αποικίες	Ο  μητροπολιτικος ναος
ΟΙΚΙΣΤΗΣ	Ο ιδρυτης μονης (αγιος)	ο επικεφαλής των αποίκων και γενικά ο ιδρυτής μιας πόλης	Ο ιδρυτης μονης (αγιος)
ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ	η αλλαγή χώρας ή πόλης για αναζήτηση εργασίας η μετανάστευση προς τις αναπτυγμένες χώρες.	-	1. η αλλαγή χώρας ή πόλης για αναζήτηση εργασίας η μετανάστευση προς τις αναπτυγμένες χώρες 2. η μετανάστευση πουλιών - μετακίνηση πουλιών προς το νότο
ΑΠΟΙΚΙΣΜΟΣ	Η έννοια του όρου, από την εποχή των ανακαλύψεων, επεκτάθηκε και σε εδαφικές κατακτήσεις όπου υπό τον νικητή άποικο παρέμεναν υποταγμένοι και οι εγχώριοι πληθυσμοί. Με αυτή την έννοια έφθασε ο όρος σήμερα. Στη σύγχρονη εποχή με τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο η έννοια αποικία σημαίνει μια εδαφική περιοχή υποτελή, κατά διάφορους τρόπους (-πολιτικούς, πολιτιστικούς ή οικονομικούς-), σε κάποια άλλη περισσότερο ανεπτυγμένη Χώρα. Έτσι η ανώτατη νομοθετική εξουσία αλλά και μέγα μέρος της διακυβέρνησης παρέμεινε στη Χώρα που είχε επιβάλλει τον έλεγχό της και που συνήθως ήταν διαφορετική στην εθνική της συγκρότηση από την αποικία.	η αλλαγή χώρας ή πόλης για κατοικηση αλλης περιοχής με σκοπό την μόνιμη εγκατάσταση εκεί.	Η έννοια του όρου, από την εποχή των ανακαλύψεων, επεκτάθηκε και σε εδαφικές κατακτήσεις όπου υπό τον νικητή άποικο παρέμεναν υποταγμένοι και οι εγχώριοι πληθυσμοί. Με αυτή την έννοια έφθασε ο όρος σήμερα. Στη σύγχρονη εποχή με τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο η έννοια αποικία σημαίνει μια εδαφική περιοχή υποτελή, κατά διάφορους τρόπους (-πολιτικούς, πολιτιστικούς ή οικονομικούς-), σε κάποια άλλη περισσότερο ανεπτυγμένη Χώρα. Έτσι η ανώτατη νομοθετική εξουσία αλλά και μέγα μέρος της διακυβέρνησης παρέμεινε στη Χώρα που είχε επιβάλλει τον έλεγχό της και που συνήθως ήταν διαφορετική στην εθνική της συγκρότηση από την αποικία.

ΟΠΛΙΤΙΚΗ ΦΑΛΑΓΓΑ- ΧΡΗΣΗ ΝΟΜΙΣΜΑΤΟΣ

ΟΠΛΙΤΙΚΗ ΦΑΛΑΓΓΑ

        Απ’ την  ισοτιμία  των  οπλιτών  της  φάλαγγας, που  ήταν  αποτέλεσμα  του  τρόπου  λειτουργίας  της, προέκυψε  και  η  απαίτηση  για  ίση  συμμετοχή  στη  λήψη  των  πολιτικών  αποφάσεων. 

           «Κατ’ αρχάς ένας παράγοντας που έπαιξε αποφασιστικό ρόλο ήταν ο στρατιωτικός παράγοντας. Η νεοσχηματιζόμενη πόλη, όπως την ορίσαμε πιο πάνω, αποτελείτο από μία αριστοκρατία πολεμιστών που κατείχαν άλογα και όπλα και εξασφάλιζαν την κοινή άμυνα. Όμως, με την ανάπτυξη των πόλεων, η ανάγκη κάθε πόλης να υπερασπίζεται τα εδάφη της από τις καταπατήσεις των γειτονικών πόλεων οδήγησε στη διεύρυνση της ιδιότητας του πολεμιστή.

Η ιδιότητα αυτή χαρακτήριζε όλους εκείνους που ήταν σε θέση να προμηθευτούν πανοπλία, δηλαδή τον βαρύ εξο­πλισμό του οπλίτη. Έτσι, αναφέρεται συχνά ο όρος «επανάσταση των οπλιτών», όπου οι άτακτες μάχες και οι ηρωικές μονομαχίες των επών αντικαταστάθηκαν από τον σχηματισμό σε φάλαγγα, στην οποία όλοι οι μαχόμενοι παρατάσσονταν σε γραμμές και σχημάτιζαν μια συμπαγή μάζα πίσω από την προστασία της περίφημης στρογγυλής ασπίδας που κρατούσαν στο αριστερό χέρι. Και μάλιστα, περισσότερο και από τη δημιουργία της φά­λαγγας, αυτό που είχε σημαντικές συνέπειες ήταν το άνοιγμά της σε όλο και μεγαλύτερο αριθμό μαχητών. Διότι μέσα στη φάλαγγα κανένας από τους μαχητές δεν ήταν αναντικατάστατος, ήταν συνεπώς όλοι ίσοι, και η νίκη συνεπαγόταν ίση κατανομή των λαφύρων, είτε επρόκειτο για όπλα, ζώα ή γαίες.

 Η διεύρυνση των στοίχων της φάλαγγας συνέβαλε στην ανάπτυξη της ιδέας της ισότητας. Και από την ισότητα στη διανομή των λαφύρων κα­τέστη δυνατό το πέρασμα στην ισότητα κατά τη διανομή της πολιτικής εξουσίας. Είναι ευνόητο ότι τα πράγματα δεν εξελί­χθηκαν τόσο απλά ούτε και με τον ίδιο τρόπο παντού. Στη Σπάρ­τη, για παράδειγμα, η ιδιότητα του πολίτη ταυτίζεται από πολύ νωρίς με την πολεμική ιδιότητα, καθώς οι Σπαρτιάτες ήταν κατ' αρχήν και πάνω απ' όλα στρατιώτες, εφόσον η υποδούλωση των ειλώτων τούς εξασφάλιζε πλήρη οικονομική ανεξαρτησία. Αλ­λού, μόνο εκείνοι που μπορούσαν να αποκτήσουν τον εξοπλισμό του οπλίτη είχαν τη δυνατότητα να συμμετέχουν στις συνελεύ­σεις, και ο δήμος ταυτιζόταν με τους ένοπλους πολίτες. Αυτό τουλάχιστον αφήνει να εννοηθεί ο φιλόσοφος Αριστοτέλης, που θεωρούσε αυτή την «πόλη των οπλιτών» ως την καλύτερη δυνατή». 

ΧΡΗΣΗ ΤΟΥ ΝΟΜΙΣΜΑΤΟΣ

Το χρήμα χρησιμοποιείται σε όλες τις εποχές προς όλες τις κατευθύνσεις και για όλους τους σκοπούς. Η από­κτησή του υπήρξε εδώ και πολλούς αιώνες μία από τις κύριες επιδιώξεις των ανθρώπων. Τα νομίσματα αποτελούν μια βασική μονάδα μέτρησης του χρήματος. Τα νομίσματα άλλαξαν, μεταβλήθηκαν, προσαρμόστηκαν στις εκάστοτε αλλαγές που προκάλεσαν ή προκλήθηκαν από διαφορετικές αιτίες παρακολουθώντας κοινωνικές, οικονομικές και ιστορικές συνθήκες.

Τα πρώτα νομίσματα κατασκευάστηκαν στη Μ. Ασία από ήλεκτρο, κράμα χρυσού και αργύρου, στα τέλη του 7ου π.Χ. αιώνα. Το πολύτιμο μέταλλο έδινε την αξία, το μικρό σχήμα το έκανε εύκολο στη μεταφορά, το σύμβολο της κάθε εκδί­δουσας αρχής, που προστέθηκε αργότερα, έδινε την εγγύηση για το βάρος και την αυθεντικότητά του.

Οι ελληνικές πόλεις διέδωσαν την χρήση του νομίσματος από την Ισπανία μέχρι τη Μαύρη Θάλασσα. Χρησιμοποίησαν τα σύμβολά τους, ήρωες, θεούς, ζώα, φυτά κ.λπ., για να σηματοδοτήσουν τα νομίσματα. Έκοψαν νομίσματα κυρίως σε άρ­γυρο, καθώς αυτό ήταν το πολύτιμο μέταλλο στο οποίο είχαν ευκολότερη πρόσβαση. Στα τέλη του 5ου και κυρίως τον 4ο π.Χ. αιώνα κυκλοφόρησαν και χάλκινα νομίσματα για τις μικρές καθημερινές συναλλαγές.

Ο βασιλιάς Φίλιππος Β” διέδωσε τη χρήση των χρυσών νομισμάτων, καθώς είχε πρόσβαση στα μεταλλεία χρυσού του Παγγαίου. Μετά το θάνατο του Αλεξάνδρου Γ” άρχισαν να απεικονίζονται ηγεμόνες και βασιλείς της κάθε περιοχής στα νομίσματα. Η παράσταση του ηγεμόνα αυτοκράτορα γίνεται το βασικό θέμα της εικονογραφίας στα ρωμαϊκά αυτοκρατορικά νομίσματα από τον 1ο π.Χ. έως τον 4ο μ.Χ. αιώνα.

Τα ρωμαϊκά νομίσματα διαδόθηκαν σε όλο το γνωστό κόσμο και κόπηκαν σε χρυσό, άργυρο και χαλκό. Στα βυζαντινά νομίσματα εκτός από τον αυτοκράτορα προστέθηκε και η απεικόνιση του θείου, ο Χριστός, το χέρι του Θεού, η Θεοτόκος, χριστιανικά σύμβολα, έγιναν παραστάσεις στην κύρια όψη του νομίσματος. Ένας Θεός και ένας αυτοκράτορας, η αντίληψη του βυζαντινού για τον κόσμο απεικονίστηκαν στα νο­μίσματα.

Ο βυζαντινός χρυσός σόλιδος επικράτησε από τον 4ο έως τον 11ο αιώνα στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου και πολύ πέρα απ” αυτήν. Στη Δυτική Ευρώπη, νομίσματα χρυσά ακολούθησαν τα πρότυπα των ρωμαϊκών και βυζαντινών νομισμάτων. Από το 13ο έως και το 15ο αιώνα, το βενετσιάνικο νόμισμα θα επικρατήσει σ” αυτήν την περιοχή. Στην Ευρώπη, τα χρυσά φιορίνια της Φλωρεντίας θα αποτελέσουν τη βάση των εμπορικών συναλλαγών στη διάρκεια του 14ου αιώνα.

Από το 15ο αιώνα στο Νέο Κόσμο που διαμορφώνεται με τις ανακαλύψεις, τα νέα κοιτάσματα και την άνθηση του εμπορίου εκδίδονται αργυρά και αργότερα χρυσά μεγάλα νομίσματα τα οποία θα κατακλύσουν τον κόσμο. Ισπανικά και αργότερα αυστροουγγρικά τάληρα θα κατακτήσουν τις αγορές και οι άλλες περιφερειακές δυνάμεις θα αναγκαστούν να προσαρμοστούν στο σύστημα του ταλήρου.

Μετά τη γαλλική επανάσταση καθιερώθηκε πρώτα στη Γαλλία και στη συνέχεια σε μεγάλο μέρος του κόσμου το δεκαδικό σύστημα. Από το 19ο αιώνα διαδίδεταιη χρήση των χαρτονομισμάτων. Σταματά η σχέση του νομίσματος με το πολύτιμο μέταλλο από το οποίο είναι κατασκευασμένο. Η κυκλοφορία των χαρτονομισμάτων ήταν μέχρι πρόσφατα εξαρτημένη από την επάρκεια χρυσού. Το τέλος αυτής της αντιστοιχίας σε πολύτιμο μέταλλο, είχε ως αποτέλεσμα να αλλάξει η διεθνής οικονομία, και να σηματοδοτήσει την παγκόσμια κυριαρχία του άυλου χρήματος.

  

Πριν από το νόμισμα

Πριν από το νόμισμα, η ανταλλαγή προϊόντων, ο αντιπραγματισμός, υπήρξε η πιο διαδεδομένη πρακτική εξα­σφάλισης των βασικών αναγκών των ανθρώπων. Ο αντιπραγματισμός είναι πολύ παλιός και με κάποια έννοια, μερικά στοι­χεία του μοιάζουν να υπάρχουν και μέσα στη φύση, στα φυτά, έντομα και ζώα όπου ανταλλάσσονται υπηρεσίες και πόροι για την εξασφάλιση της επιβίωσης των ειδών και τη διατήρηση της ισορροπίας του περιβάλλοντος.

Οι συναλλαγές σε είδος διευκόλυναν τις πρώτες κοινωνίες των ανθρώπων στην επιβίωσή τους. Γεωργικά προϊόντα διατροφής, δέρματα, ζώα, κοχύλια ήταν τα αποδεκτά μέσα συναλλαγής. Το πιο πολύτιμο ήταν το πιο σπάνιο. Ανάλογα με την αφθονία, τη χρησιμότη­τα και το ρόλο του κάθε προϊόντος σε κάθε κοινωνία προσδιοριζόταν και η τιμή του. Με την εγκατάσταση του ανθρώπου σε μόνιμη κατοικία, η οικονομία έγινε γεωργοκτηνοτροφική. Ως μέσο συναλλαγής χρησιμο­ποιήθηκαν κυρίως τα ζώα. Στην Ιλιάδα τα χάλκινα όπλα του Διομή­δη αναφέρονται ως εννεάβοια (αξίζουν 9 βόδια) ενώ τα χρυσά του Γλαύκου εκατόμβοια.

Ο πλούσιος λεγόταν πολυβούτης (που διαθέ­τει πολλά βόδια), ο ακτήμωναβούτης. Ακόμα και σήμερα, αυτό απο­τυπώνεται σε πολλές γλώσσες του κόσμου. Λατινικά caput σημαίνει κεφαλή βοσκήματος και από κει προέρχεται ηλέξη κεφάλαιο (capital) και καπιταλισμός. Pecus σημαίνει τα θρέμματα, τα βοσκήματα και από κει προέρχεται ο όρος pecunia (περιουσία, χρήματα).

Τον τρόπο αυτών των συναλλαγών που δεν μπορούμε να τον ανιχνεύ­σουμε με ασφάλεια στις προϊστορικές κοινωνίες, μπορούμε να τον παρακολουθηθούμε καλύτερα σε κοινωνίες νεώτερες όπως της Αφρικής, της Ωκεανίας κ.λπ. όπου μέχρι πρόσφατα ήταν σε χρήση.

Στις σύγχρονες κοινωνίες το φαινόμενο επανεμφανίζεται, όταν διαμορφώνονται ειδικές συνθήκες, όπως στη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου οι ανταλλαγές με τσιγάρα και λάδι. Επίσης παρουσιάζονται σε μικρή κλίμακα, ανταλλαγές αντικειμένων και αγαθών, μέσω των αγγελιών στις εφημερίδες και στο διαδίκτυο οι οποίες καθιστούν τη ζωή των πολιτών ευκολότερη.

Με την ανακάλυψη και τη διάδοση των μετάλλων, ένα νέο μέσο συναλλαγής προστέθηκε παράλληλα με τα ζώα. Η χρήση του μετάλλου στις εμπορικές συναλλαγές μαρτυρείται από τα τέλη της 3ης χιλιετίας π.Χ. στη Μεσοποταμία.Επιγραφές αναφέρουν νόμους, πληρωμές, συμβόλαια τα οποία πραγματοποιούνταν με βάση ζυγισμέ­νο άργυρο, μερικές φορές σε συνδυασμό με κριθάρι ή άλλα σιτηρά. Καθώς πρόκειται για τις πρώτες γραπτές πηγές που έχουμε, συνδέεται έτσι και η γραφή με την καταμέτρηση των αγαθών και των εμπο­ρικών συναλλαγών.

Με την πάροδο του χρόνου, το μέταλλο επικράτησε στις συναλλαγές και σε άλλες περιοχές. Στην Αίγυπτο, στο τέλος της 2ης χιλιετίας αναφέρονται μέταλλα ζυγισμένα με σταθερά σταθμά για τον υπολογι­σμό της αξίας μιας ομάδας προϊόντων. Και εδώ ήταν δυνατόν οι πληρωμές να υπολογιστούν σε χαλκό (1 ντέμπεν =91 γρ.) και να πραγμα­τοποιηθούν ή σε χαλκό ή σε συνδυασμό με άλλα προϊόντα.

Αν και η Αίγυπτος δε διέθετε άργυρο, ήταν δυνατόν να γίνουν αγορές και με πολύτιμα μέταλλα όπως χρυσό και άργυρο. Έχουν βρεθεί θησαυροί με ράβδους, δαχτυλίδια, σύρμα κ.λπ. από αυτά τα πολύτιμα μέταλλα.

Τα μέταλλα, άργυρος, χρυσός, αλλά και σίδηρος και χαλκός, χρησιμοποιήθηκαν σε κομμάτια ακατέργαστα, σε ράβδους, ορθογώνια σχήματα, με τη μορφή λεπτού σύρματος ή ακόμα και ολόκληρα μεταλλικά χρη­στικά αντικείμενα, όπως τρίποδες, λέβητες, πελέκεις: σκεύη – νομίσμα­τα όπως τα ονόμασε ο Γάλλος ιστορικός και νομισματολόγος Theodore Reinach.

Οι ιδιότητες του μετάλλου κάλυπταν βασικές αδυναμίες του προηγούμενου συστήματος ανταλλαγής προϊόντων. Τα μέταλλα ήταν ανθεκτικότερα, λιγότερο ογκώδη, διαιρούνταν σε κομμάτια μικρότερης αξίας, μεταφέρονταν πιο εύκολα και δεν φθείρονταν. Η αξία τους ήταν ανάλογη με το βάρος τους και υπολογιζόταν με το ζύγισμα.

ΕΛΛΗΝΕΣ-ΦΟΙΝΙΚΕΣ ΣΙΚΕΛΙΑ

ΕΛΛΗΝΕΣ-ΦΟΙΝΙΚΕΣ  ΣΙΚΕΛΙΑ 

Κατά  την  περίοδο  που  οι  Έλληνες  αποίκιζαν  την  ανατολική  ακτή  της  Σικελίας  (τέλος  8ου  αι.  π.Χ.)  οι  Φοίνικες  διατηρούσαν  τα  δικά  τους  «εμπορεία»  (εμπορικούς  σταθμούς)  στο  δυτικό  τμήμα  της.  Φαίνεται  ότι  η  Πάνορμος  (σημερ.  σικελική  πρωτεύουσα  Παλέρμο)  ήταν  η  παλαιότερη  αποικία  τους.  Η  Μοτύη  ιδρύθηκε  περί  το  700  π.Χ.  από  τους  Φοίνικες  της  Καρχηδόνας.  Η  θέση  της  ήταν  ιδιαίτερα  στρατηγική  και  καλά  προστατευμένη,  έχοντας  ιδρυθεί  σε  μια  νησίδα  κοντά  στη  σικελική  ακτή.  Ταυτόχρονα  οι  Καρχηδόνιοι  ίδρυσαν  τα    «εμπορεία»  της  Μαζάρας  και  της  Μακάρας  στη  νοτιοδυτική  ακτή,  των  οποίων  η  φοινικική  προέλευση  έχει  εξακριβωθεί  από  τις  χαναανικές  ονομασίες  τους  και  από  την  αρχαιολογία.  Η  Μακάρα  ιδρύθηκε  μάλλον  στη  θέση  κάποιας  παλαιότερης  Μινωικής  ναυτικής  βάσης,  επειδή  οι  Έλληνες  την  αποκαλούσαν  «Μινώα» και  αργότερα ‘Ηράκλεια Μινώα’ ή  απλά  ‘Ηράκλεια’.  Τέλος,  Ιταλοί  αρχαιολόγοι  έχουν  υποθέσει  ότι  η  μεταγενέστερη  πόλη  των  Ιμεραίων  Θερμών,  την  οποία  ίδρυσαν  οι  Καρχηδόνιοι  μετά  την  καταστροφή  της  Ιμέρας  (τέλος  5ου    αιώνα  π.Χ.),  προϋπήρχε  ως  φοινικική  αποικία  πριν  την  ίδρυση  της  τελευταίας.

Το  δυτικό  τμήμα  της  Σικελίας  δεν  ήταν  άγνωστο  στους  Έλληνες  και  γενικά  στους  κατοίκους  του  Αιγαίου.  Κύριοι  κάτοικοι  της  περιοχής  και  πιστοί  σύμμαχοι  των  Φοινίκων  ήταν  οι  Έλυμοι,  λαός  ο  οποίος  είχε  από  νωρίς  εμπορικές  και  πολιτισμικές  συναλλαγές  με  τους  Έλληνες.  Θεωρείται  μάλιστα  ότι  η  εθνογένεση   της  ελυμικής  εθνότητας  και  η  οργάνωση  της  σε  πόλεις-κράτη  οφείλεται  στη  φοινικική  και  την  ελληνική  επίδραση  σε  ένα  τμήμα  του  ευρύτερου  λαού  των  Σικανών,  ενδεχομένως  δε  και  στην  εγκατάσταση  Μικρασιατών  προσφύγων  στο  έδαφος  τους.  Οι  Έλληνες,  οι  οποίοι  είχαν  εκτοπίσει  τους  Φοίνικες  από  την  υπόλοιπη  Σικελία,  δεν  άργησαν  να  εμφανιστούν  ως  άποικοι  και  στη  δυτική  περιοχή  της.  Το  648  π.Χ.  «εγκαινίασαν»  έναν  έντονο  γεωστρατηγικό  ανταγωνισμό  με  τους  δεύτερους  όταν  πλησίασαν  επικίνδυνα  τις  τελευταίες  εγκαταστάσεις  τους  στο  νησί  ιδρύοντας  κοντά  σε  αυτές  την  Ιμέρα (κοινή  αποικία  Χαλκιδαίων  και  Συρακουσίων).  Οι  Καρχηδόνιοι  αναγκάστηκαν  να  εκκενώσουν  το  «εμπόρειο»  τους  στις  Θέρμες,  κατά  το  πιθανότερο  μετά  από  επίθεση  των  Ιμεραίων.

Περί  το  628  π.Χ.  οι  περισσότεροι  Μεγαρείς  οι  οποίοι  έναν  αιώνα  νωρίτερα  είχαν  ιδρύσει  τα  Υβλαία  Μέγαρα  στην  ανατολική  Σικελία  (727  π.Χ.),  εγκατέλειψαν  την  αποικία  τους  η  οποία  δεν  ευδοκίμησε  και  ίδρυσαν  τον  Σελινούντα  στο  δυτικό  τμήμα  της  νήσου.  Ο  Σελινούς  έμελε  να  εξελιχθεί  σε  μία από  τις  λαμπρότερες  ελληνικές  πόλεις  της  μεγαλονήσου.  Τους  αποίκους  ενίσχυσαν  Μεγαρείς  από  τη  μητρόπολη  οι  οποίοι  έδωσαν  και  τον  οικιστή  Πάμιλλο.  Η  ενέργεια  τους  υπήρξε  παράτολμη  επειδή  εγκαταστάθηκαν  εντός  της  περιοχής  καρχηδονιακής  επιρροής.  Εντούτοις,  οι  Καρχηδόνιοι  έχασαν  σύντομα  τις  δύο  γειτονικές  στον  Σελινούντα  αποικίες  τους,  Μαζάρα  και  Μακάρα.  Σε  λίγο  οι  δύο  πολίχνες  εμφανίζονται  ως  «εμπορεία»  του  Σελινούντα  γι’  αυτό  θεωρείται  πιθανό  ότι  η  ελληνική  πόλη  τις  κατέκτησε  με  πόλεμο.  Τότε  οι  Σελινούντιοι  μετονόμασαν  τη  Μακάρα  σε  «Μινώα». Αργότερα  η  Μινώα  καταλήφθηκε  από  Λακεδαιμόνιους  αποίκους  και  τότε  μετονομάσθηκε  σε  ‘Ηράκλεια  Μινώα’.

Η  εξήγηση  της  διαρκούς  υποχώρησης  των  Φοινίκων  έναντι  των  Ελλήνων  αποίκων  στη  Σικελία  αλλά  και  στις  περισσότερες  μεσογειακές  ακτές  εντοπίζεται  στην  αριθμητική  βαρύτητα  των  δεύτερων  έναντι  των  πρώτων.  Όπως  έχει  υπολογιστεί,  οι  μητροπολιτικοί  Φοίνικες  (της  Συρίας)  αριθμούσαν  περίπου  200.000  κατά  τον  8ο  αιώνα  π.Χ.,  ενώ  την  ίδια  εποχή  οι  ελληνικοί  πληθυσμοί  ανέρχονταν  σε  αρκετά  εκατομμύρια.  Μάλιστα  οι  Φοίνικες  προσπαθούσαν  να  ενισχύσουν  τον  αριθμό  των  αποίκων  τους  ανά  τη  Μεσόγειο,  συμπληρώνοντας  τις  αποστολές  με  Αραμαίους,  Ισραηλίτες,  Αμορρίτες  και  άλλους  Σημίτες  συγγενείς  τους, επίσης  και  με  Φιλισταιους.  Αντιθέτως,  οι  Έλληνες  δεν  χρησιμοποιούσαν  αλλοεθνείς  αποίκους  με  την  εξαίρεση  των  πόλεων  της  Ιωνίας  οι  οποίες  ενσωμάτωναν  ενίοτε  Κάρες  και  Λυδούς  στις  αποικιστικές  εκστρατείες  τους.

Κιονοστοιχία  στον  Σελινούντα.

Η  πλειοψηφία  των  αρχαϊκών  φοινικικών  αποικιών  ήταν  απλά  «εμπορεία»  με  μερικές  δεκάδες  ή  το  πολύ  εκατοντάδες  κατοίκους.  Αντίθετα,  οι  νεοϊδρυθείσες  ελληνικές  αποικίες  ήταν  εκτεταμένες  εγκαταστάσεις  με  εκατοντάδες  ή  χιλιάδες  κατοίκους.  Μπροστά  σε  αυτόν  τον  ιδιαίτερα  αρνητικό  συσχετισμό,  οι  Φοίνικες  υποχρεώνονταν  να  εκκενώσουν  την  οποιαδήποτε  αποικία  τους  όταν  ιδρυόταν  πλησίον  της  κάποια  ελληνική (μόνο  αργότερα  οι  Καρχηδόνιοι [άποικοι   της  φοινικικής  Τύρου]  ανέτρεψαν  αυτή  την  κατάσταση,  καθιστάμενοι  οι  υπερασπιστές  των  φοινικικών  αποικιών  της  Δυτικής  Μεσογείου  έναντι  των  Ελλήνων  και  Ετρούσκων).  Εντούτοις,  κατά  την  αρχαϊκή  εποχή  υπήρξε  αντίδραση  στην  ελληνική  επέκταση  στη  Δυτική  Σικελία  από  τους  τοπικούς  Φοίνικες  αποίκους.  Λίγο  μετά  την  ίδρυση  της  Ιμέρας,  η  φοινικική  Πάνορμος  ίδρυσε  την  πόλη  του  Σολούντα  στην  ενδιάμεση  διαμφισβητούμενη  περιοχή  με  την  πρώτη,  ως  πρόφραγμα  έναντι  της  ελληνικής  επιθετικότητας.  Εξάλλου,  οι  εναπομείνασες  φοινικικές  πόλεις  (Μοτύη,  Πάνορμος  και  Σολόεις  ή  Σολούς)  ενισχύθηκαν  πληθυσμιακά  με  τους  πρόσφυγες  από  τις  απολεσθείσες  αποικίες  τους  ενώ  οι  ελυμικές  πόλεις-κράτη  Έρυξ  και  Έγεστα (ή  Σεγεστα)  τέθηκαν  υπό  καρχηδονιακή  στρατιωτική  προάσπιση.

Οι  Σελινούντιοι  συνέχισαν  την  κατακτητική  πορεία  τους  συγκρουόμενοι  με  τους  Εγεσταίους.  Οι  Έλληνες  άποικοι  προσπαθούσαν  να  υποτάξουν  την  Έγεστα  προκειμένου  να  βρουν  εδαφική  διέξοδο  στη  βόρεια  σικελική  ακτή,  κάτι  το  οποίο  θα  εξυπηρετούσε  πολύ  τις  εμπορικές  συναλλαγές  τους  με  την  Ετρουρία  και  την  Ισπανία.  Οι  Σελινούντιοι  σκόπευαν  να  ιδρύσουν  αποικία  στον  κόλπο  του  Καστελαμάρε,  το  προστατευμένο  λιμάνι  της  οποίας  θα  εξυπηρετούσε  τον  αναφερόμενο  σκοπό.  Μερικές  δεκαετίες  αργότερα,  οι  Γελώοι  και  οι  Ακραγαντίνοι  είχαν  τους  ίδιους  σκοπούς  για  εδαφική  διέξοδο  στη  βόρεια  ακτή,  οδηγώντας  την  κατακτητική  προσπάθεια  τους  προς  τη  Ζάγκλη  και  την  Ιμέρα  αντιστοίχως,  τις  οποίες  κατόρθωσαν  να  κατακτήσουν  το  493  και  το  484  π.Χ.  αντιστοίχως.  Οι  Σελινούντιοι  συνάντησαν  την  επίμονη  αντίσταση  των  Εγεσταίων  οι  οποίοι  είχαν  ενισχυθεί  από  τους  Φοίνικες  συμμάχους  τους.

Τοπογραφικό  διάγραμμα  του  Σελινούντα. Στα  νότια  διακρίνεται  η ακρόπολη  και  στα  βόρεια  η  αγορά.

-

  Ταυτοχρόνως oι Σελινουντιοι  διεκδικούσαν  τη  νότια  περιοχή  της  νήσου  μεταξύ  των  ποταμών  Αλύκου  και  νοτίου  Ιμέρα,  η  οποία  αποτελούσε  σφαίρα  επιρροής  της  Γέλας.  Το  583  π.Χ.  οι  Γελώοι  τερμάτισαν  τη  διεκδίκηση  των  Σελινουντίων,  ιδρύοντας  στην  αμφισβητούμενη  περιοχή  τον  ισχυρό  Ακράγαντα.  Κατά  το  πιθανότερο  επήλθε  κάποιος  συμβιβασμός  ανάμεσα  στον  Σελινούντα  και  τους  Ροδίους  κυρίαρχους  της  Γέλας  και  του  Ακράγαντα.  Οι  Σελινούντιοι  παραιτήθηκαν  οριστικά  από  τη  διεκδίκηση  των  διαμφισβητουμένων  εδαφών  με  αντάλλαγμα  την  ενίσχυση  τους  από  Δωριείς  αποίκους (όπως  ήταν  και  οι  ίδιοι),  προερχόμενους  από  τη  Ρόδο  και  τη  μικρασιατική  πόλη  Κνίδο,  οι  οποίοι  έφθασαν  στη  δυτική  Σικελία  μέσω  της  Γέλας  το  580  π.Χ.  Η  κεραμική  του  Σελινούντα  δείχνει  ότι  η  πόλη  είχε  σχέσεις  με  τη  Ρόδο  και  ίσως  ένα  μέρος  του  πληθυσμού  του  είχε  ροδιακή  καταγωγή. 

ΝΟΜΙΣΜΑ-ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ

Αναγκαιοτητα του νομισματος κατα τον Αριστοτελη.

Συμφωνα με τα λεγομενα του κειμενου που μας δινετονται και την αποψη του Αριστοτελη

για την αναγκαιοτητα του νομισματος ειναι οτι το νομισμα αφου κοπηκε και μετα ηταν καλυτερο

και πιο αναγκαιο γιατι με το νομισμα πλεον θα μπορουσαν να αγορασουν πραγματα χωρις να τσακωνονται και να προσπαθουν να βρουν πιο ειναι καλυτερο ανταλαγμα.Δηλαδη μεσα απο την 

κοπη του νομισματος λυθηκαν πολλα προβληματα αλλα το κυριοτερα οτι πλεον ο κοσμος

θα μπορουσε να αγοραζει ελευθερα πραγματα και οχι  με δυσκολια πχ πριν κοπη το νομισμα

για να παρει καποιος σιταρι απο καποιον και ι ιδιος ειχε βοδια επρεπε να βρουν τη σωστη αναλογια  για την αξια του καθε προιοντος.Και με αυτο ο Αριστοτελης υποστηριζει οτι το νομισμα 

θα ειναι πιο δικαιο και πιο σωστο προς ολους για την αγορα προιοντον αλλα και για την αναπτυξη

εμποριου που μπορει να γινει γιατι πλεον δεν ανταλαζαν με προιοντα αλλα με νομισμα.

ονομα:ΕΛΕΝΗ ΨΑΡΡΑ

Μεταβαση απο την μητερα-πολη στη Μ.Ασια

              Εχουμε δεκα ημερες απο οταν εφυγα απο τον πανεμορφο τοπο μου και εφτασα εδω, σε αυτη την πολη της Μ.Ασιας οπου οι ντοπιοι δεν ειναι και τοσο φυλοξενοι. Το ταξιδι ηταν μεγαλο και γεματο κακουχιες. Περπατησαμε τρεις μερες με βροχιες και καταιγίδες οσπου να βρουμε ενα λιμάνι και να ερθουμε εδω. Όμως ουτε η διαδρομη με το καραβι ηταν ευκολη, λογο της κακοκαιριας αναγκαστηκαμε να σταματησουμε στη Συρο για δυο ημερες χωρις φαγητο και με ελαχιστο νερο. Ελπιζω εδω να καταφερουμε να ζησουμε μια καλητερη ζωη.

    Γενεση και Χαρακτηριστικα της ΠΟΛΗΣ-ΚΡΑΤΟΥΣ


Η πολη-κρατος δημιουργήθηκε οταν τα παλια φυλετικά κρατη διασπάστηκαν. Στο κεντρο της πολης βρίσκεται η ακροπολη μεσα στην οποια υπαρχει το ιερο ενος Θεού. Γύρω απο αυτη βρισκεται το αστυ οπου βρισκονται οι κατοικιες(εκτος των αγρότων) και τα δημοσια κτηρια. Τελος την πολη κρατος περιβαλλει η χώρα στην οποια βρισκονται τα χωραφια και οι κατοικιες των αγροτων. Σε καταστάσεις πολεμου η πολη-κρατος ειχε κυριως το ιππικο το οποιο ομως μονο οι ευγενοις μπορουσαν να εχουν λογο της οικονομικης τους καταστασης αφου το αλογο ηταν συμβολο πλούτου.Ακομα ειχαν την οπλικη φαλαγγα η οποια αποτελουταν απο πεζους στρατιωτες, οι οποίοι μπορουσαν να εξασφαλισουν μονοι τους τα εξοδα για τον απαραίτητο εξοπλισμο. Νομικοι της εποχης θεωρούταν οι νομοθετες οι οποιοι καταγραφαν τους νομους και δημιουργουσαν νεους δικους τους.